Het is al een tijdje geleden en ondertussen is er veel gebeurd!
Onze 2 de spruit is geboren! Een wolk van een dochter!
En we hebben een huis gekocht!
Vorige maand op 11 augustus is ons Fia geboren! Een prachtig klein mensje waar ik ongelooflijk veel van hou!
Het was een helse bevalling, maar het was de moeite waard.
Ik ging voor één van de laatste keren op controle bij de gyn op 10/08 (was uitgerekend voor 17/08). De gyn had het resultaat van mijn bekkenmeting van een week ervoor en het verdikt luidde als volgt: te smal! Met een echo van het kindje bleek dat haar hoofdje er net zou doorgeraken en dat we dus niet langer moesten wachten. Ze zou toch alleen maar groeien en dat hoefde niet want met een 3500 gr mocht ze gerust komen.
Dus ik moest 's avonds binnen. Ze gingen de boel in gang steken... Zo gezegd, zo gedaan. In de namiddag nog gauw naar de drukker en naar Marijke bellen om te vragen of Fee mocht blijven slapen. Ik ben 's avonds rond een uur of 8 binnen gegaan. Ze hebben me geïnstalleerd in één van de arbeidskamers (exact dezelfde als met de geboorte van Fee - was dat een voorteken?). Ik mocht gerust nog slapen, want ik zou pas tegen middernacht een eerste tabletje krijgen. Bruno is ook naar huis gegaan om te gaan slapen, maar om 5 uur 's morgens stond hij daar weer omdat hij thuis niet kon slapen. Om 4 u 's morgens kreeg ik een 2de tabletje en om 8u hebben ze me aan 't infuus gehangen om de weeën pas goed op gang te brengen. Het waren helse uren, gelukkig kon de epidurale verdoving me wat ademruimte geven, maar pas om 14u hadden ze eindelijk mijn vliezen kunnen breken. En dan is 't snel gegaan. Een uurtje later mocht ik persen. Maar ook dat ging niet van een leien dakje. Fia was ondertussen zwaar aan 't afzien in mijn buik, haar harttonen voorspelden niet veel goeds... Eindelijk om 16u15 was ze geboren, maar ze was letterlijk en figuurlijk leeg. Ze ademde niet en zag lijkbleek! Het leven was letterlijk uit haar geperst! Pas na ettelijke minuten ademde ze en klopte haar hartje zelfstandig, maar toch hebben ze haar onmiddellijk weggenomen naar neonatologie, om haar aan 't infuus te leggen en haar op te volgen. We hadden veel schrik dat ze hersenschade zou hebben opgelopen door het zuurstoftekort, maar de kinderarts zag het positief in.
De eerste minuten na haar geboorte waren echt hel. Ik kon de vroedvrouwen en kinderarts met haar bezig zien. Ik zag haar levenloze lichaampje liggen en heel even heb ik gedacht dat het afgelopen was, dat ze nooit zou ademen. De tranen rolden over mijn wangen. En niet alleen over de mijne, maar ook over die van Bruno. Hij vertelde me achteraf dat hij hetzelfde heeft gedacht.
Gelukkig is het allemaal goedgekomen, maar het was zeer emotioneel. Mijn lichaam was volledig uitgeput van de bevalling en mijn hoofd stond niet stil. Ik ging in shock en Bruno moest het er allemaal es goed uitkotsen wat hij dus ook gedaan heeft. Een paar uur na de bevalling was de rust wat weergekeerd en hebben we Fia voor de eerste keer gezien. Ze lag daar in haar glazen huisje. Dat bracht de herinneringen van Fee weer toen ze daar zo klein en weerloos lag. Fia deed het goed kregen we te horen. Ze had al wat kleur en ze was rustig maar toch alert, wat een goed teken was (kindjes met hersenschade zijn de eerste dagen na de geboorte helemaal niet alert). Als ze het zo bleef doen, mocht ze na 24u wel bij de mama zeiden ze ons.
Met deze woorden en de hoop werd ik naar mijn kamer gebracht, waar ik uitgeput in bed kroop en een hele nacht door vast geslapen heb.
11 augustus 2010 zal ik nooit vergeten!
's anderendaags mocht ik haar inderdaad gaan halen op de neonatologie. De kinderarts had groen licht gegeven en ik mocht haar zelf meenemen. Euforie alom! Ik was dolgelukkig, eindelijk kon ik kennismaken met mijn meisje!
Bruno is Fee gaan ophalen, die voor een 2de nacht bij Marijke was blijven slapen, om ook kennis te maken met haar nieuwe zusje. Ze had er al zo lang naar uitgekeken en eindelijk was het zover. Het was een mooie, warme ontmoeting. Hoe klein Fee ook nog is, ze deed precies wat er van een grote zus verwacht werd. Ze gaf Fia liefdevolle kusjes en aaikes. "Mijn zusje!!"
Een uurtje later stond de kamer vol. Heel de familie was er! Iedereen was zo opgelucht en je voelde het geluk in de kamer hangen. En Fia, die stoorde haar aan niets!
Ondertussen zijn we al ruim een maand verder en ons meisje doet het prima! Het is een rustig kindje dat alleen van zich laat horen als ze honger heeft.
We hebben haar oortjes al laten testen en die zijn helemaal in order! Ze hoort perfect aan beide kanten.
Ook de osteopaat heeft haar onderzocht en alles zit goed en werkt zoals het hoort!
Wat zijn we daar allemaal blij om!!
Nu gaan we ons concentreren op de nakende verhuis en de verkoop van ons huis!
Eind juli hebben we de compromis getekend van ons nieuwe huis in St-Niklaas en tussen 15 en 30 okt zal de akte getekend worden, waarbij we de sleutel krijgen. Dus de verhuis staat nu wel voor de deur...
Het is een groot huis met 5 slaapkamers en een tuin van 1000 vierkante meter. Alles is gerenoveerd, we hoeven dus niets meer te doen, hoogstens links en rechts wat schilderen.
Ik ben zo blij dat ik geen winter meer moet doorbrengen in Boekhoute en ik kijk geweldig uit naar deze nieuwe omgeving.
Ook Fee zal dan op 08/11 voor de eerste keer naar school gaan en al meteen in St-Niklaas! Ik ben benieuwd...